Odzyskiwanie złota z elektroniki polega na wydzieleniu cienkich warstw złota z elementów elektronicznych, takich jak procesory, pamięci, złącza, styki czy niektóre płytki drukowane. Najczęściej stosuje się trzy podejścia:
Metody mechaniczne – demontaż i segregacja elementów zawierających złoto.
Metody chemiczne – wykorzystanie odpowiednich odczynników do rozpuszczenia metali i wytrącenia złota. Są skuteczne, ale wymagają specjalistycznej wiedzy, odpowiedniego sprzętu oraz bezpiecznego postępowania z bardzo niebezpiecznymi substancjami i odpadami.
Metody przemysłowe – stosowane przez zakłady recyklingu, które dysponują instalacjami do bezpiecznego odzysku metali szlachetnych.
Jeśli zależy Ci na odzysku złota na większą skalę, najbardziej opłacalne jest zbieranie elementów o wysokiej zawartości złota (np. starszych procesorów ceramicznych, pozłacanych złączy czy kart telekomunikacyjnych) i przekazywanie ich do profesjonalnych firm zajmujących się recyklingiem metali szlachetnych.
Najwięcej złota odzyskuje się z elementów, w których było ono stosowane jako odporna na korozję warstwa zapewniająca niezawodne połączenia elektryczne.
Najbardziej wartościowe są:
Starsze procesory ceramiczne – zwłaszcza modele z lat 80. i 90. Posiadają pozłacane wyprowadzenia oraz wewnętrzne połączenia wykonane ze złota. To jedne z najbogatszych źródeł tego metalu.
Pozłacane złącza i styki – występują w kartach rozszerzeń, pamięciach RAM, kartach graficznych, dyskach oraz wielu urządzeniach telekomunikacyjnych. Złoto znajduje się na krawędziach złączy i pinach.
Układy scalone z pozłacanymi wyprowadzeniami – starsze układy w ceramicznych obudowach zwykle zawierają więcej złota niż nowoczesne układy plastikowe.
Sprzęt telekomunikacyjny i serwerowy – starsze centrale telefoniczne, urządzenia sieciowe oraz sprzęt wojskowy i przemysłowy często zawierają więcej pozłacanych elementów niż zwykłe komputery.
Płyty główne komputerów – zawierają złoto głównie w złączach, gniazdach procesora i niektórych stykach, ale jego ilość jest stosunkowo niewielka.
Warto pamiętać, że choć złoto jest obecne w wielu urządzeniach elektronicznych, jego ilość w pojedynczym elemencie jest zwykle bardzo mała. Opłacalność odzysku pojawia się dopiero przy przetwarzaniu dużych ilości odpowiednio wyselekcjonowanego złomu elektronicznego.
Oto lista elementów elektroniki, które zazwyczaj zawierają najwięcej złota (od największej do mniejszej zawartości):
Starsze procesory ceramiczne – mogą zawierać od około 0,2 do ponad 1 g złota na sztukę (zależnie od modelu).
Ceramiczne układy scalone (IC) – zwykle 0,05–0,5 g złota.
Płytki z urządzeń telekomunikacyjnych – wysoka zawartość pozłacanych złączy i styków.
Płyty główne serwerów – więcej złota niż typowe płyty komputerów domowych.
Karty rozszerzeń (PCI, ISA, AGP) – złoto znajduje się na tzw. „złotych palcach” oraz w niektórych złączach.
Pamięci RAM – głównie w pozłacanych stykach.
Pozłacane złącza i piny (np. z urządzeń przemysłowych i lotniczych) – często bardzo wartościowy materiał.
Moduły wojskowe i przemysłowe – zwykle zawierają więcej metali szlachetnych niż elektronika konsumencka.
Karty SIM i karty inteligentne – zawierają śladowe ilości złota w stykach.
Starsze dyski twarde i napędy – niewielkie ilości złota znajdują się w złączach i elektronice sterującej.
W praktyce najbardziej poszukiwane przez firmy recyklingowe są:
starsze procesory ceramiczne,
pamięci RAM ze złotymi stykami,
serwerowe płyty główne,
sprzęt telekomunikacyjny,
pozłacane złącza i piny.
To właśnie te elementy zapewniają najwyższy zwrot przy odzysku metali szlachetnych na większą skalę.
